::ISLAMPP.COM::     دانلود کل سایت بصورت آفلاین! کلیک کنید     ::ISLAMPP.COM::     @ توجه توجه @ به سؤالات تکراری پاسخ داده نخواهد شد، پس لطفا قبل از ارسال سوال، در سایت جستجو کنید@

 اخبار جديد

صفحه أصلى

فتاواى متن

فتاواى صوتى

فتاواى تصويرى

گروهبندى فتاوى

كتابخانه فتاوى

جديدترين فتاوى

دانلود کتاب

اصول و تعبير خواب

فرستادن سؤال

جستجو در سايت

پيشنهادات و انتقادات

ارتباط با ما

درباره ما

آمار سايت

1456921 تعداد بازديد سايت

29705 تعداد كل فتاوى

9091 تعداد فتاواى متن

11381 تعداد فتاواى صوتى

9233 تعداد فتاواى تصويرى

74489708 تعداد كل فتاواى خوانده وشنيده شده

2836 تعداد كل فتاواى ارسال شده

 

نمايش فتاوى

 

فتاوى -->> -->>  فتواى انتخاب شده

کسی که بتواند در میان کفار دینش را کاملا اجراء کند، آیا ملزم به هجرت است؟
شماره فتوى 8488

تعداد بازديد 5773

فرستادن به دوست 

 چاپ كردن

تاريخ اضافه 2013-09-17

 

من در یکی از کشورهای اروپایی سکونت دارم، و الحمد لله می تواند شعایر دینی خود را بدون فشار و خفقان اداء کنم، ولی آگاه شدم که بعضی احادیث نبوی اقامت در بین کفار را منع می کند، الان من در سردرگمی هستم! آیا به وطنم بازگردم یا در همانجا بمانم؟ باتوجه به اینکه اگر به کشورم بازگردم به دلیل التزامم به احکام شریعت، با سختیها و آزار و اذیت زیادی از سوی حاکمیت و بعضی از مردم جاهلی که بنوعی هم سو با حکومت فاسده هستند مواجه خواهم شد، و نمی توانم با آزادی کامل شریعت خداوندی را در خود پیاده کنم، حال باتوجه به این شرایط آیا هجرت کردن از بین کفار بر من واجب است؟


الحمدلله،

دلایل وارده در کتاب و سنت بر این دلالت دارند که سکونت در بین کفار برای کسی که نتواند دینش را اظهار کند و شرایع الهی را آنچنان که باید و شاید انجام دهد، حرام است، و بر او لازمست که به دیار مسلمانان هجرت کند.

خداوند متعال می فرماید : « إِنَّ الَّذِینَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ ظَالِمِی أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِیمَ کُنْتُمْ قَالُوا کُنَّا مُسْتَضْعَفِینَ فِی الأَرْضِ قَالُوا أَلَمْ تَکُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِیهَا فَأُولَئِکَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءَتْ مَصِیراً» (نساء 97).

یعنی : « ‏بیگمان کسانی که فرشتگان (برای قبض روح در واپسین لحظات زندگی) به سراغشان می‌روند و (می‌بینند که به سبب ماندن با کفّار در کفرستان، و هجرت نکردن به سرزمین ایمان) بر خود ستم کرده‌اند، بدیشان می‌گویند : کجا بوده‌اید (که اینک چنین بی‌دین و توشه مرده‌اید و بدبخت شده‌اید؟ عذرخواهان) گویند : ما در سرزمین خود، تحت فشار و مستضعف بودیم (و چنان که باید به انجام دستورات دین نرسیدیم! فرشتگان بدیشان) گویند : مگر زمین خدا وسیع نبود تا در آن (بتوانید بار سفر بندید و به جای دیگری) کوچ کنید؟ (عذر آنها پذیرفته نیست و ) جایگاه آنان دوزخ است، و چه بد جایگاهی و چه بد سرانجامی».

پس‌ این‌ آیه‌، دلیل‌ فرضیت‌ هجرت‌ از دار کفر به ‌سوی‌ دار اسلام‌ است‌ برای ‌هر کسی‌ که‌ به‌ برپاداشتن‌ دین‌ خویش‌ در دار کفر قادر نباشد. ابن‌کثیر در تفسیر خود می‌گوید: «بر این‌ امر اجماع‌ وجود دارد».

پیامبر صلی الله علیه وسلم نیز فرمودند : « أَنَا بَرِیءٌ مِنْ کُلِّ مُسْلِمٍ یُقِیمُ بَیْنَ أَظْهُرِ الْمُشْرِکِینَ ».

یعنی : «من از هر مسلمانی که در بین مشرکین سکونت دارد بیزارم» أبو داود (2645).

حافظ ابن حجر درباره این فرموده نبوی چنین گفته : «و این بر کسی حمل می شود که از دین خود (در میان مشرکین) امین نباشد». "فتح الباری" شرح حدیث (2825).

اکنون اقوال بعضی از اهل علم را در این باره ذکر می کنیم :

زکریا انصاری شافعی در کتابش "أسنی المطالب" (4/207) گفته : «مهاجرت کردن از دارالکفر به سوی دارالاسلام در مورد کسی که از اظهار دینش ناتوان باشد چنانکه توانایی هجرت را داشته باشد واجب است».

و ابن العربی مالکی گفته : «هجرت (در راه خدا) یعنی بیرون شدن از دارالحرب به سوی دار الاسلام، و در زمان پیامبر صلی الله علیه وسلم فرض بود، و فرضیت آن بعد از ایشان برای کسی که از جانش بیم داشته باشد واجب است». بنقل از "نیل الأوطار" (8/33) شوکانی .

و در کتاب دائرة المعارف فقهی آمه : «دار الحرب : یعنی هر جایی که احکام کفر در آنجا پابرجا باشد. (از جمله) احکام متعلق به دار الحرب؛ هجرت کردن است، و فقهای اسلام جایگاه مردم را نسبت به هجرت از دارالحرب به سه قسم تقسیم نمودند :

الف : کسی که هجرت بر وی واجب است؛ و او کسیست که در دارالحرب امکان اظهار دینش را ندارد و توانایی هجرت را هم دارد. و اگر زن مسلمانی باشد که در آنجا محرمی ندارد، چنانکه در طول مسیر (هجرت) از جانش امین باشد، و یا خطر راه کمتر از خطر ماندن در دار الحرب باشد (باید هجرت کند)، به دلیل فرموده باری تعالی : « إِنَّ الَّذِینَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ ظَالِمِی أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِیمَ کُنْتُمْ قَالُوا کُنَّا مُسْتَضْعَفِینَ فِی الأَرْضِ قَالُوا أَلَمْ تَکُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِیهَا فَأُولَئِکَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءَتْ مَصِیراً» (نساء 97)...

ب : کسی که هجرت کردن بر او لازم نیست؛ و او کسیست که توانایی مهاجرت را به دلیل بیماری یا اجبار بر ماندن و یا ضعیف بودن مانند زنان یا کودکان، ندارد. به دلیل فرموده باری تعالی : « إلا الْمُسْتَضْعَفِینَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ لا یَسْتَطِیعُونَ حِیلَةً وَلا یَهْتَدُونَ سَبِیلا » (نساء 98). « مگر آن دسته از مردان و زنان و کودکانی که براستی تحت فشار قرار گرفته‏اند (و حقیقتاً مستضعفند)؛ نه چاره‏ای دارند، و نه راهی (برای نجات از آن محیط ) می‏یابند».

ج : کسی که هجرت برای وی مستحب است ولی واجب نیست؛ و او کسیست که توانایی اظهار دین خویش را در دار الحرب دارد با این وجود توانایی هجرت را هم دارد، برای چنین کسی مستحب است که هجرت کند تا هم امکان جهاد کردن را بیابد و هم موجب کثرت مسلمین شود». "الموسوعة الفقهیة" (20/206) باختصار.

 

والله اعلم

وصلی الله علی نبینا محمد وعلی اله وصحبه وسلم

سایت جامع فتاوای اهل سنت و جماعت

 

IslamPP.Com