::ISLAMPP.COM::     دانلود کل سایت بصورت آفلاین! کلیک کنید     ::ISLAMPP.COM::     @ توجه توجه @ به سؤالات تکراری پاسخ داده نخواهد شد، پس لطفا قبل از ارسال سوال، در سایت جستجو کنید@

 اخبار جديد

صفحه أصلى

فتاواى متن

فتاواى صوتى

فتاواى تصويرى

گروهبندى فتاوى

كتابخانه فتاوى

جديدترين فتاوى

دانلود کتاب

اصول و تعبير خواب

فرستادن سؤال

جستجو در سايت

پيشنهادات و انتقادات

ارتباط با ما

درباره ما

آمار سايت

1550421 تعداد بازديد سايت

29705 تعداد كل فتاوى

9091 تعداد فتاواى متن

11381 تعداد فتاواى صوتى

9233 تعداد فتاواى تصويرى

143469751 تعداد كل فتاواى خوانده وشنيده شده

6391 تعداد كل فتاواى ارسال شده

 

نمايش فتاوى

 

فتاوى -->> -->>  فتواى انتخاب شده

در بریتانیا اگر بین زوجین طلاق روی دهد باید اموال خود را بین هم نصف کنند، آیا این مال حلال است؟
شماره فتوى 8748

تعداد بازديد 4938

فرستادن به دوست 

 چاپ كردن

تاريخ اضافه 2013-11-29

 

من بهمراه شوهرم در کشور بریطانیا اقامت دارم، در قانون طلاق آن کشور اینگونه آمده که اگر بین زوجین طلاق روی دهد بر طرفین لازمست که هرکدام نصف اموالش را به طرف مقابل خود بدهد، حتی اگر طرف مقابل در کسب اموال او هیچ مشارکتی هم نداشته باشد! مثلا من و مادرم با هم یک خانه خریدیم، آیا این معقولانه است که نصف سهم خود از آن خانه را به شوهرم بدهم درحالیکه به میزان یک پوند هم در خرید آن نقش نداشته است!؟ و همینطور در نصف پس اندازی که دارم، آیا گرفتن این اموال توسط شوهر بعد از طلاق حلال است؟


الحمدلله،

قانون بریتانیا را در مورد این قضیه اطلاع نداریم، البته برای مسلمانان حکم اسلام مهم است، اگر قانون بریتانیا یا هر کشور دیگری به مرد یا زن اجازه دهد که نصف املاک و اموال همسرش را بعد از طلاق بگیرد، در آنصورت حکم کردن به آن جایز نیست، و این یک حکم جاهلی و ظالمانه است، و برای هیچ مسلمانی روا نیست که به این قانون راضی یا خشنود باشد و یا به آن حکم نماید، چراکه حکم کردن به آن یعنی تحاکم به طاغوتی که الله متعال بندگانش را از آن برحذر داشته است، می فرماید : « أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ یُرِیدُونَ أَنْ یَتَحَاکَمُوا إِلَی الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ یَکْفُرُوا بِهِ وَیُرِیدُ الشَّیْطَانُ أَنْ یُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِیدًا * وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَی مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَإِلَی الرَّسُولِ رَأَیْتَ الْمُنَافِقِینَ یَصُدُّونَ عَنْکَ صُدُودًا * فَکَیْفَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِیبَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ ثُمَّ جَاءُوکَ یَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنْ أَرَدْنَا إِلَّا إِحْسَانًا وَتَوْفِیقًا * أُولَئِکَ الَّذِینَ یَعْلَمُ اللَّهُ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُلْ لَهُمْ فِی أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِیغًا * وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِیُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِیمًا * فَلَا وَرَبِّکَ لَا یُؤْمِنُونَ حَتَّی یُحَکِّمُوکَ فِیمَا شَجَرَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ لَا یَجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَیْتَ وَیُسَلِّمُوا تَسْلِیمًا» (نساء 60-65).

یعنی : « آیا ندیدی کسانی را که گمان می‏کنند به آنچه (از کتابهای آسمانی که) بر تو و بر پیشینیان نازل شده، ایمان آورده‏اند، ولی می‏خواهند برای داوری نزد طاغوت و حکّام باطل بروند؟! با اینکه به آنها دستور داده شده که به طاغوت کافر شوند. امّا شیطان می‏خواهد آنان را گمراه کند، و به بیراهه‏های دور دستی بیفکند. و هنگامی که به آنها گفته شود: «به سوی آنچه خداوند نازل کرده، و به سوی پیامبر بیایید»، منافقان را می‏بینی که (از قبول دعوت)ِ تو، اعراض می‏کنند! پس چگونه وقتی به خاطر اعمالشان، گرفتار مصیبتی می‏شوند، سپس به سراغ تو می‏آیند، سوگند یاد می‏کنند که منظورِ (ما از بردنِ داوری نزد دیگران)، جز نیکی کردن و توافق (میان طرفین نزاع،) نبوده است؟! آنها کسانی هستند که خدا، آنچه را در دل دارند، می‏داند. از آنان صرف نظر کن! و آنها را اندرز ده! و با بیانی رسا، نتایج اعمالشان را به آنها گوشزد نما! ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای این که به فرمان خدا، از وی اطاعت شود. و اگر این مخالفان، هنگامی که به خود ستم می‏کردند (و فرمانهای خدا را زیر پا می‏گذاردند)، به نزد تو می‏آمدند؛ و از خدا طلب آمرزش می‏کردند؛ و پیامبر هم برای آنها استغفار می‏کرد؛ خدا را توبه پذیر و مهربان می‏یافتند.

به پروردگارت سوگند که آنها مؤمن نخواهند بود، مگر اینکه در اختلافات خود، تو را به داوری طلبند؛ و سپس از داوری تو، در دل خود احساس ناراحتی نکنند؛ و کاملا تسلیم باشند».

اگر یکی از زوجین به قوانین دولت کافر رجوع کند و اینگونه حکم شود که نصف اموال همسرش از آن او باشد، عمل کردن به این حکم و قانون برای وی جایز نیست، زیرا این قانون با شریعت مطهر اسلام مخالفت می کند، خداوند متعال می فرماید : « وَلاَ تَأْکُلُواْ أَمْوَالَکُم بَیْنَکُم بِالْبَاطِلِ» (بقره 188). یعنی: «اموالتان را در بین خود به ناحق مخورید».

و پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم می فرماید : « لا یحِلُّ مال امْریءٍ مسلم إلا نَفْسٍ مِنْهُ».

یعنی : « مال هیچ مسلمانی حلال نیست مگر با رضایت خاطر او» "صحیح الجامع" (7662) .

امیر صنعانی در "سبل السلام"(2/86) می گوید : «احادیث دلالت بر تحریم مال مسلمان دارند ولو اندک باشد مگر با رضای خاطر او، و بر سر این مسئله اجماع واقع شده است».

حتی پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم می فرمایند : «إِنَّکُمْ تَخْتَصِمُونَ إِلَیَّ وَلَعَلَّ بَعْضَکُمْ أَنْ یَکُونَ أَلْحَنَ بِحُجَّتِهِ مِنْ بَعْضٍ فَأَقْضِیَ لَهُ عَلَی نَحْوٍ مِمَّا أَسْمَعُ مِنْهُ فَمَنْ قَطَعْتُ لَهُ مِنْ حَقِّ أَخِیهِ شَیْئًا فَلَا یَأْخُذْهُ فَإِنَّمَا أَقْطَعُ لَهُ بِهِ قِطْعَةً مِنْ النَّارِ» بخاری (2680) ومسلم (1713) .

یعنی : « همانا من بشرم و شما دعواهای تان را به من عرضه می کنید و شاید بعضی از شما از بعض دیگر در اظهار دلیلش داناتر باشد و من بنفع او طوری که می شنوم حکم کنم، پس اگر برای کسی بر اساس دلایل ظاهری به حقی حکم نمودم که متعلق به برادر مسلمان اوست، بداند که آن پاره‌ای از آتش دوزخ است که به او داده‌ام».

حدیث شریف دلالت می کند که حکم پیامبر صلی الله علیه وسلم – اگر به دلیل استدلالهای باطل طرفین متخاصم - موافق با واقع نباشد، حکم ایشان موجب نمی شود که مال برای متخاصم حلال شود، تنها به این دلیل که پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم بدان حکم کرده است، بلکه حلال آنست که خداوند حلال کرده و حرام آنست که او تعالی حرام کرده است، پس در مورد حکمی که قانون طاغوتی صادر می کند چگونه خواهد بود؟!

منبع : سایت (الإسلام سؤال وجواب).

 

والله اعلم

وصلی الله علی نبینا محمد وعلی اله وصحبه وسلم

سایت جامع فتاوای اهل سنت و جماعت

 

IslamPP.Com