حکم لعن ونفرین فرستادن به اشخاص چیست؟
 

حکم لعن ونفرین فرستادن به اشخاص چیست؟

الحمدلله،

اگر منظور از نفرین، فرستادن لعنت به شخصی باشد (حال آن شخص مومن یا کافر باشد) جایز نیست،زیرا الله تعالی هنگامیکه پیامبر صلی الله علیه وسلم ود قنوت بعضی از سران مشرک مکه را نفرین می نمود، وی ارا از این عمل باز داشت و این آیه نازل گشت که می فرماید:

« لَیْسَ لَکَ مِنَ الأَمْرِ شَیْءٌ أَوْ یَتُوبَ عَلَیْهِمْ أَوْ یُعَذَّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ»(آل عمران 3)

یعنی: هیچ‏گونه اختیاری (در باره عفو کافرانبرای تو نیست؛ یا اینکه (خدا) بخواهد آنها را ببخشد، یا مجازات کند؛ زیرا آنها ستمگرند.

نفرین کردن و لعنت فرستادن بر افرادی که مستحق آن نیستند از گناهان کبیره می باشد.

در حدیث صحیح از پیامبرصَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  روایت است که فرمود: «لَعْنُ الْمُؤْمِنِ کَقَتْلِهِ» بخاری6105 ، و مسلم 110.

«لعنت فرستادن بر مؤمن مانند کشتن اوست ».

 پیامبرصَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ   در حدیثی دیگر می فرماید: «سِبَابُ الْمُسْلِمِ فُسُوقٌ وَقِتَالُهُ کُفْرٌ»

 «ناسزا گفتن به مسلمان فسق و جنگ با او کفر است»بخاری 48 ، مسلم 64

پیامبرصَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ می فرماید: «لَا یَکُونُ اللَّعَّانُونَ شُفَعَاءَ وَلَا شُهَدَاءَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ»

 «نفرین کنندگان در روز قیامت شفاعت کننده و گواه قرار نمی گیرند» مسلم  

برای مطالعه مفصلتر در مورد قضیه نفرین و لعن به فتوای شماره (3301) رجوع کنید.

بنابراین توصیه می شود که روحیه عفو بخشش را نسبت به اطرافیانتان تقویت نمایید و به جای فرستادن نفرین، مستقیما با آنها روبرو شوید و به آنها بگویید که شما را رنجانده اند و همراه با این آنها را حلال کنید.

الله تعالی می فرماید:

« خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِینَ» (الأعراف / 199)

«عفو و گذشت داشته باش و به کار نیک امر کن و از نادانان چشم‌پوشی کن».

« فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِیلَ» (الحجر / 85)

«عفو کن و درگذر، عفوی نیکو و پسندیده».

« وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ » (النور / 22)

«باید عفو کنند و از دیگران درگذرند، مگر دوست ندارید که خداوند شما را بیامرزد؟!».

 

« وَلَمَن صَبَرَ وَغَفَرَ إِنَّ ذَلِکَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ» (الشوری / 43)

«کسی که شکیبایی کند و (از گناه دیگران) درگذرد، از زمره‌ی کارهای مطلوب است که باید بر آن عزم را جزم کرد و ماندگار شد».

« الَّذِینَ یُنفِقُونَ فِی السَّرَّاء وَالضَّرَّاء وَالْکَاظِمِینَ الْغَیْظَ وَالْعَافِینَ عَنِ النَّاسِ وَاللّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ» (آل‌عمران / 134)

«وکسانی که خشم خود را فرو می‌خورند و از مردم گذشت می‌کنند (و بدین وسیله در صف نیکوکاران جایگزین می‌شوند) و خداوند (هم) نیکوکاران را دوست دارد».

وعن أبی هریرة رضی اللَّه عنه أَنَّ رَجُلاً قَالَ: یَا رَسُولَ اللَّهِ! إِنَّ لِی قَرَابَةً أَصِلُهُمْ وَیَقْطَعُونِی، وَأُحسِنُ إِلَیْهِمْ ویُسِیئُونَ إِلیَّ، وأَحْلُمُ عَنْهُمْ وَیَجْهَلُونَ عَلَیَّ، فَقَالَ: «لَئِنْ کُنْتَ کَمَا قُلتَ فَکَأَنَّمَا تُسِفُّهُمُ الْمَلَّ ولاَ یزَالُ مَعَکَ مِنَ اللَّهِ تَعَالَی ظَهِیرٌ عَلَیْهِمْ مَا دُمْتَ عَلَی ذَلِکَ» رواه مسلم.

از ابوهریره رضی الله عنه روایت شده است که فرمود: مردی (به پیامبرصلی الله علیه وسلم) عرض کرد: ای رسول خدا! من خویشاوندانی دارم که نسبت به آنها صله‌ی رحم به‌جای می‌آورم، اما آنان نسبت به من قطع رحم می‌کنند؛ من با ایشان نیکی می‌کنم، اما آنها به من بدی می‌کنند؛ من در مقابل آنان بردباری و صبر می‌کنم، اما آنها نسبت به من ستم و بدخویی و بدگویی می‌کنند. پیامبرصلی الله علیه وسلم فرمودند: «اگر تو چنین باشی که می‌گویی، مثل این است که (با این کارت) خاکستر داغ به آنان می‌خورانی و پیوسته تا هنگامی که بر این روش باشی، پشتیبانی از جانب خدا و علیه آنان همراه تو خواهد بود». مسلم (2558)

 

وعنْ أَبِی هُریْرَةَ رَضیَ اللَّهُ عنهُ أَنَّ رَجُلاً قَالَ للنَّبِیِّ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ: أوْصِنِیْ، قَالَ: «لا تَغضَبْ» فَردَّدَ مِراراً قَالَ: «لا تَغْضَبْ» رواه البخاریُّ.

 

و از ابوهریره رضی الله عنه روایت شده است که مردی به پیامبرصلی الله علیه وسلم فرمود: مرا وصیتی بفرما! پیامبرصلی الله علیه وسلم فرمودند: «خشمگین و عصبانی نشو»؛ مرد، چندین بار این سخن خود را تکرار کرد و پیامبرصلی الله علیه وسلم باز فرمودند: «عصبانی و خشمگین نشو» بخاری (6116)

وعنْ أَبِی هُریرةَ رضی اللَّهُ عَنْهُ أَن رسولَ اللَّهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَیْسَ الشَّدِیْدُ بِالصُّرَعَةِ، إِنمَّا الشَّدِیْدُ الَّذیْ یَمْلِکُ نَفْسَهُ عِنْدَ الْغَضَبِ» متفقٌ علیه.

 

ازابوهریره رضی الله عنه روایت شده است که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمودند: پر زور و پهلوان کسی نیست که شخصی را به زمین بزند، بلکه پر زور کسی است که هنگام خشم، بر خود مسلط و خویشتندار باشد». متفق علیه بخاری (6114)، مسلم (2609)

 

والله اعلم

وصلی الله وسلم علی محمد و علی آله و اتباعه الی یوم الدین

سایت جامع فتاوای اهل سنت و جماعت

IslamPP.Com